Blog

Supra jest gruzińską ucztą, podczas której jedzenie, wino i toasty tworzą kilkugodzinny rytuał. Nie przypomina zwykłego spotkania przy stole: rządzi się własnymi regułami, hierarchią, przebiegiem i zwyczajami, których przestrzegają wszyscy uczestnicy. Dla Gruzinów stanowi część tradycji rodzinnej, sposób celebrowania wspólnoty oraz przekazywania wartości między pokoleniami. Sprawdź, czym dokładnie jest gruzińska supra i czego możesz oczekiwać po zaproszeniu na suprę.

Mchadi to kukurydziany placek, ghomi – gęsta kasza z tej samej mąki. Oba dania pochodzą z zachodniej Gruzji i od pokoleń stanowią podstawę domowego stołu w Imeretii, Megrelii i Adżarii. Opierają się na minimalnej liczbie składników i prostej technice, lecz wymagają znajomości odpowiednich dodatków i sposobu podawania. Sprawdź, czym charakteryzują się te kukurydziane specjały i z czym najlepiej je łączyć.

Badridżani nigvzit to jedna z najbardziej rozpoznawalnych gruzińskich przystawek, łącząca w sobie cienkie plastry smażonego bakłażana, pastę z orzechów włoskich z czosnkiem i przyprawami oraz świeże ziarna granatu. Danie pochodzi z zachodniej Gruzji i tradycyjnie otwiera suprę, czyli wielodaniową biesiadę przy suto zastawionym stole. Sprawdź, co znajduje się w klasycznej recepturze i jak najlepiej podawać tę przekąskę.

Kuchnia Kaukazu to nie tylko wino. Czacza, koniak Ararat, brandy gruzińska, regionalne piwa i nalewki ziołowe – każdy z tych trunków ma swoje miejsce w tradycji Gruzji, Armenii Sprawdź, co warto zamówić na Kaukazie poza kieliszkiem wytrawnego Saperavi.

Cienki, lekko chrupiący na brzegach i miękki w środku – lawasz od stuleci towarzyszy posiłkom znad Kaukazu. W Armenii ma znaczenie znacznie szersze niż zwykły dodatek do posiłku: pojawia się podczas obrzędów weselnych, pogrzebowych i świątecznych, a jego wypiek od pokoleń pozostaje zajęciem zbiorowym. W 2014 roku tradycja przygotowywania lawasza oraz jego znaczenie kulturowe w Armenii zostały wpisane na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Poznaj historię tego wypieku i sprawdź, co kryje się za jego fenomenem. 

Suszone wędliny zajmują w kuchni Armenii i Gruzji równie ważne miejsce co sery, chleby i wina. Basturma oraz sujuk to dwa specjały, które od stuleci pojawiają się na biesiadnych stołach Armenii i przy szlakach karawan kupieckich między Morzem Czarnym a Kaspijskim. Za ich smak odpowiadają grube warstwy przypraw, długie tygodnie dojrzewania oraz wyselekcjonowane mięso wołowe lub baranie. Sprawdź, czym się różnią, skąd biorą swój charakter i jak najlepiej serwować kaukaskie wędliny.

Saciwi to tradycyjne gruzińskie danie przygotowywane na specjalne okazje , przede wszystkim w okresie świąt Bożego Narodzenia i w Nowy Rok. Choć bazą potrawy jest najczęściej mięso drobiowe, charakteru nadaje mu orzechowy sos i to przede wszystkim do niego odnosi się nazwa saciwi . Sos ten stał się symbolem gruzińskiej gościnności i radości z dzielenia się posiłkami.

Lobio to jedno z tych dań, którego trudno nie skosztować, odwiedzając Gruzję. Z całą pewnością nie przeoczą tej popularnej pozycji wegetarianie i weganie, ponieważ – w odróżnieniu od większości klasycznych potraw gruzińskiej kuchni – ta jest bezmięsna . Nie ma to zresztą większego znaczenia dla koneserów mięs – lobio trudno się oprzeć, niezależnie od preferowanej diety.

Chaszlama to tradycyjna ormiańska potrawa z warzyw i jagnięciny. Sposób jej przygotowania przywołuje skojarzenia z polskim rosołem. Nie jest to jednak zupa, lecz raczej sycąca potrawa jednogarnkowa – swego rodzaju gulasz, który od innych tego typu dań różni się dzięki kilku kulinarnym trikom .